foto: RVZ

Zelfmanagement bij laaggeletterdheid

Mirjam, een laaggeletterde patiënt, vertelt over de methodiek ‘Zelfmanagement en beperkte gezondheidsvaardigheden’ die in haar huisartsenpraktijk wordt toepast. Een stapsgewijze aanpak om mensen met beperkte gezondheidsvaardigheden beter te herkennen en te ondersteunen. Mirjam is als ervaringsdeskundige betrokken bij dit traject, en vertelt op het Kennisplein Chronische zorg over haar ervaring.

“Ik kan me goed redden in het dagelijks leven. Als ik iets niet begrijp vraag ik om hulp. Mijn grootste zorg? Dat ik ergens intrap. Dat ik iets onderteken zonder precies te weten wat en dat ik dan ergens aan vastzit. Daarom vind ik lezen eigenlijk nog belangrijker dan schrijven. Dus als ik een brief krijg die ik niet snap, dan bel ik op. Dat ik laaggeletterd ben vertel ik dan niet. Ik vraag gewoon of ze het uit willen leggen. Als ik het dan heb nagevraagd en ik begrijp het, ben ik blij dat het me weer gelukt is.”

Weten anderen dat je laaggeletterd bent?

“Nee, de meeste mensen weten niet dat ik laaggeletterd ben. Gelukkig kan ik nog redelijk lezen en schrijven. Ik heb het geleerd toen de kinderen klein waren. Gewoon, door met hen mee te doen, zonder dat zij er iets van merkten. De televisie, daar heb ik ook veel van opgestoken. En door puzzels. Ik leer mezelf dan woorden spellen. En als ik iets echt niet snap, vraag ik mijn man om mee te lezen. Maar eerst probeer ik het zelf. Zo leer ik het steeds beter. Want als je niks doet, kom je niet verder.”

Hoe is het contact met de huisarts?

“Bij de huisarts red ik me behoorlijk. Als ik bijvoorbeeld een brief heb gekregen met vragen, dan neem ik die mee naar de praktijk. Aan de balie laat ik die zien en dan vertellen ze wat ik moet doen. Ik heb pas twee jaar geleden aan de huisarts verteld dat ik laaggeletterd ben. Hij heeft het in zijn systeem gezet, de rest hoeft het niet te weten. Nu houdt hij er rekening mee en dat is fijn.”

Lees het ervaringsverhaal van Mirjam op Kennisplein Chronische Zorg.